Jeśli chodzi o nazwy tabel, wielkość liter itp., powszechną konwencją jest:
- Słowa kluczowe SQL:
UPPER CASE - identyfikatory (nazwy baz danych, tabele, kolumny itp.):
lower_case_with_underscores
Na przykład:
UPDATE my_table SET name = 5;
To nie jest wyryte w kamieniu, ale fragment o identyfikatorach pisanych małymi literami jest wysoce zalecane, IMO. Postgresql traktuje identyfikatory bez rozróżniania wielkości liter, gdy nie są cytowane (wewnętrznie składa je na małe) i rozróżnia wielkość liter, gdy są cytowane; wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tej dziwactwa. Używając zawsze małych liter, jesteś bezpieczny. W każdym razie dopuszczalne jest użycie camelCase lub PascalCase (lub UPPER_CASE ), o ile jesteś konsekwentny:albo zawsze cytuj identyfikatory, albo nigdy (dotyczy to również tworzenia schematu!).
Nie znam wielu innych konwencji czy przewodników po stylu. Klucze zastępcze są zwykle tworzone z sekwencji (zwykle z serial makro), wygodnie byłoby trzymać się tego nazewnictwa dla tych sekwencji, jeśli tworzysz je ręcznie (tablename_colname_seq ).
Zobacz także dyskusję tutaj, tutaj i (dla ogólnego SQL) tutaj, wszystkie z kilkoma powiązanymi linkami.
Uwaga:Postgresql 10 wprowadził identity kolumny jako zgodny z SQL zamiennik dla serial .
